Manucurist is een familieverhaal, een moeder-dochter samenwerking die een vrouwenzaken is geworden. Dus, nu Moederdag nadert, wilden we graag praten met Gaëlle Lebrat-Personnaz, CEO en medeoprichter van Manucurist.
Ze vertelt over het ontstaan van dit project dat ze al lang draagt en deelt haar indrukken als vrouw, moeder en zeer actieve ondernemer.
Gaëlle, je hebt Manucurist in 1996 opgericht met je moeder. Kun je ons vertellen hoe het idee is ontstaan en hoe jullie het hebben laten groeien?
Gaëlle | Mijn moeder had altijd een perfecte manicure met prachtig rood gelakte nagels. Nadat ze haar 3 kinderen had opgevoed, voelde ze zich nutteloos en wilde ze het vak van manicure leren. Ze werkte eerst voor Parijse kapsalons totdat ze de ideale plek vond, op het marktplein Saint Honoré. Zo hebben we het Manucurist instituut opgericht, gewijd aan de schoonheid van handen.
Ikzelf heb 15 jaar in de mode gewerkt terwijl ik haar van een afstand hielp met productontwikkeling, communicatie, enzovoort.
Eind 2016 heb ik het bedrijf Manucurist voor 100% overgenomen om een nieuw type nagellak en verzorging te ontwikkelen, bedoeld voor alle vrouwen, met formules die zo clean en natuurlijk mogelijk zijn, zonder concessies te doen aan hun effectiviteit.
Welke eigenschappen bewonder je het meest bij je moeder?
Gaëlle | Moed, doorzettingsvermogen, de liefde voor werken, dat bewonder ik vooral aan mijn moeder. Ik heb haar altijd horen zeggen dat als ik als vrouw vrij wilde zijn, ik financieel onafhankelijk moest zijn.
Later, toen ik “De tweede sekse” van Simone de Beauvoir las, leek het alsof ik mijn moeder hoorde: "Het is door werk dat de vrouw grotendeels de afstand tot de man heeft overbrugd; het is werk dat haar alleen concrete vrijheid kan garanderen.”
Wat heeft het moederschap je gebracht?
Gaëlle | Een groot onderwerp, het moederschap! Het is dubbel: ik vind dat het me zowel verzwakt als versterkt heeft. Ik realiseerde me dat ik niet meer alleen was en verantwoordelijk was voor kleine wezens die volledig van mij afhankelijk zijn, wat beangstigend is omdat we de vrijheid en lichtheid van de jeugd verliezen. Maar, en dat is ook een echte kracht: je begrijpt dat je niet meer alleen voor jezelf leeft. Je voelt je nuttig. Dat haalt het gevoel van leegte uit het bestaan weg dat ik daarvoor sterk had.
Hoe combineer je je rol als moeder van 5 kinderen met je verantwoordelijkheden als bedrijfsleider?
Gaëlle | Het is gek! Deze vraag wordt nooit aan mannelijke bedrijfsleiders of zelfs aan welke man dan ook gesteld. Alsof de organisatie van het gezin alleen de taak van vrouwen is. Helaas is dat in veel landen de realiteit en er is nog werk te doen om gelijkheid op dit punt te bereiken, net als op veel andere gebieden.
Elke vrouw, moeder en werkende, heeft een lijst die constant in haar hoofd rondgaat en steeds vernieuwd wordt. Het is de beroemde en uitputtende “mentale belasting”, een term die pas in 2020 in het Petit Larousse Illustré is opgenomen...
Net als al deze vrouwen ben ik vaak overbelast, met mijn werk/thuis-lijst die constant rondgaat. Daar komt het schuldgevoel bij, een typisch vrouwelijk gevoel, dat ik niet genoeg aanwezig ben voor mijn kinderen. Maar met de tijd heb ik geleerd dat het niet per se het aantal uren met hen doorbrengen is dat telt, maar de kwaliteit van de gedeelde momenten.
Wat wil je aan je kinderen meegeven?
Gaëlle | Ze groeien op in de stad, in Parijs, en dat vind ik een beetje triest. Ik wil hen de liefde voor de natuur meegeven, tuinieren, de namen van bloemen, bomen... Ik probeer hen te helpen het huidige moment te voelen, de waarde van de kleine dingen die het leven zo bijzonder maken. Ze imiteren me vaak door te zeggen: "Is het hier niet fijn?"
Er zijn ook onmisbare waarden zoals respect voor anderen en de zin voor werk, zonder welke niets echt mogelijk is. Aan mijn dochters wil ik het gevoel van schoonheid voor zichzelf meegeven. Dat ze zichzelf accepteren zoals ze zijn en make-up gebruiken om zich sterker te voelen. En de jongens, ik hoop dat ze rechtvaardige mannen worden, die de taken thuis eerlijk kunnen verdelen.
Maar wat ik wil dat ze vooral onthouden is: “Wees jezelf, probeer niemand te plezieren, noch mij noch anderen, word wie je wilt zijn”.
